Toespraak Yme Hoeksma opening voorjaarsexpo 2009

TOESPRAAK OPENING TENTOONSTELLING THYENCAMP.

Gelukkig, ze bestaan nog: ze, mensen die wat voor een ander over hebben, en verder denken dan hun neus lang is.
Vandaag sta ik in zo’n omgeving, ver weg van die verwarde wereld, waar we 30 april weer eens mee geconfronteerd werden.
Of ik een toespraak wilde houden, vroeg Paul me onlangs. Ik heb altijd al slecht nee kunnen zeggen. Ik was er een hele tijd in mijn hoofd mee bezig, hoe ik dat zou aanpakken, het was namelijk nogal wat: een fotograaf, schilder en tekenaar, en dan nog een dichter…

Wat is de overeenkomst? Bij toeval, hoewel waarde toehoorders, u weet nu toch zo langzamerhand ook wel dat toeval niet bestaat, stuitte ik op een kunsttijdschrift met daarin een artikel over mijn geliefde schilder Armando. Al bladerend kwam ik het verlossende woord tegen:
De overeenkomst tussen Kees van Aerde,  Lammert Aling en John van Beek was:

Dialoog!

Ieder  op hun eigen wijze:
Dialoog met de kijker, luisteraar, gebruik makend van al je zintuigen. Dialoog tussen kunstwerk, gedicht en foto.

Zo is daar :
De fotograaf. Los van alle techniek, zoals daar is scherpte, of juist niet, perspectief, en de camera, gaat het bij fotografie toch vooral om emotie. Er zijn foto’s gekozen bij World Press Photo, die onscherp waren, korrelig, waar van enig juist perspectief geen sprake was, en als winnaar uit de bus kwamen, omdat de emotie aanwezig was. Wie herinnert zich niet de foto van Nick Ut, van het door napalm verbrande meisje Phan Thi Kim Puc.
Lammert maakt zowel muziekfoto’s als foto’s waarin het Drentse landschap centraal staat.
Toen ik zijn muziekfoto’s zag, moest ik denken aan de tekst die achterop de, eigenlijk voorlaatste Beatles lp Let It Be stond: “in comes the warmth and the freshness of a live performance”. Bij the Beatles gold dat voor de muziek, bij Lammert voor zijn foto’s: ze geven de sfeer van een concert perfect weer.
En dan zijn foto’s gemaakt in Drenthe:
Als ik niet zelf in Drenthe zou wonen, zou ik dat wensen als ik naar de Drenthe foto’s van Lammert kijk. Ze roepen een gevoel van thuiskomen op: Drenthe in al haar facetten: natuur en landschap. Naast deze fantastische prenten kunnen we in deze provincie gelukkig ook nu nog live genieten van het landschap.

De schilders: ik citeer: “Dit, zei Terpen Tijn met grote zelfbeheersing, is een vibrerende oker, die uit de sepia is losgewerkt. En dat zijn drie groenen in opklimmende tonen”.

Ik moest aan de schilder Terpen Tijn denken toen ik het werk van Kees van Aerde zag. Terpen Tijn, de meester-schilder uit de Tom Poes -, later Bommelboeken.
Een schilderij moet vibreren, en zo emotie oproepen. Dialoog tussen het schilderij/schilder en de toeschouwer. Je kunt gemakkelijk wegdromen bij de schilderijen van Kees. De toeschouwer zal steeds nieuwe zaken ontdekken als hij gebiologeerd wegzakt in zijn emotie. Dat is die vibratie die de hiervoor aangehaalde schilder Terpen Tijn bedoelde. Als je dat als schilder lukt, kun je jezelf gelukkig prijzen! Wat steeds terug te vinden is in de schilderijen van Kees is het Licht. Licht in al haar vormen: schemerlicht, helder licht, dreigend…
Licht dat dreigt verloren te gaan, maar dat schijnt in de duisternis.

De dichter. Nu wordt het lastig. Is het mogelijk een directe dialoog tot stand te brengen als men naar een gedicht luistert. Een gedicht lezen geeft eenvoudiger toegang: men kan de woorden, zinnen herhalen, even op zich laten inwerken enzovoort. Bij het beluisteren van een gedicht is dat moeilijker. Toch kan ik mezelf hier presenteren als ervaringsdeskundige als ik u vertel dat de gedichten van John goed “binnenkomen”. Zo heb ik hem gehoord op de Waddenzee, in de loge, en, waarde toehoorders: ze ontroeren.

Naast de dialoog tussen fotograaf, schilder en dichter bevinden we ons hier op een plaats waar heel duidelijk gezocht wordt naar een dialoog tussen de mens die wil recreëren en de natuur. Het groene vrienden project is daar dan ook een heel mooi voorbeeld van. Op een zo verantwoorde wijze omgaan met energie.
Laten we dan hopen dat we uiteindelijk een wereld achterlaten waarin ook voor onze kinderen goed toeven is.

Kunst verwijdt je horizon; maakt duidelijk wat onduidelijk is. “it silently speaks”, en kan je soms in contact brengen met die andere wereld.
De genoemde kunstenaars hebben in ieder geval laten zien dat het hen ernst is.
Ik wens u nog een heel aangenaam verpozen, en dan is deze expositie geopend.
Paul, ik hoop dat ik aan je opdracht heb voldaan.

© yme mei 2009.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Groene Webshop voor groene vakanties

%d bloggers liken dit: